Het is inmiddels twintig jaar geleden dat de wereld even stil kwam te staan, maar wie haar kende, weet dat onze lieve Veerle nooit echt is weggegaan. Nog steeds gaat er geen samenzijn voorbij of haar naam valt. We praten over haar, we lachen om haar, en we missen haar nog elke dag – maar de scherpe randjes van het verdriet hebben plaatsgemaakt voor een diepe, warme gloed van nostalgie.Als haar hechte vriendengroep met haar man halen we de herinneringen aan die gouden jaren steeds weer op. We denken terug aan de eindeloze gesprekken die tot diep in de nacht duurden, waarbij de tijd simpelweg niet leek te bestaan. We lachen om de maffe situaties waarin we belandden en de flauwe grappen die alleen wij begrepen. Die momenten van pure pret en oprechte vriendschap zijn de ankers die ons met haar verbonden houden.Veerle is nog overal om ons heen. Ze zit in een bepaald liedje, in een onverwachte zonnestraal, of in die specifieke humor die we nog steeds met elkaar delen. Hoewel we hebben geaccepteerd wat er is gebeurd, missen we haar aanwezigheid nog ontzettend. Maar het is een gemis dat gevuld is met dankbaarheid; dankbaarheid dat zij dat 'zonnetje' in ons leven was.Men zegt dat je pas echt weg bent als er niet meer over je gesproken wordt. In dat geval is Veerle aanweziger dan ooit. Ze is nooit uit ons hart en ze zal altijd ons stralende middelpunt blijven. We koesteren de fun, de liefde en de herinneringen. Voor altijd.
Wat je ook doet
Waar je ook gaat
Wanneer je me nodig hebt
Fluister gewoon mijn naam
En ik kom eraan
Afscheid nemen bestaat niet